ماجراى ليله المبيت

هجرت پيامبر - صلّى الله عليه و آله - از مكّه به مدينه

يكى از داستان‏هاى مهم زندگى پيامبر اسلام - صلّى الله عليه و آله - ماجراى عظيم هجرت او و يارانش از مكّه به مدينه است، چنان كه قرآن در سوره انفال آيه 30، و سوره بقره آيه 207 به اين مطلب اشاره كرده است، كه خلاصه‏اش چنين است:

از بعثت تا معراج

پيامبر اسلام حضرت محمّد بن عبدالله - صلّى الله عليه و آله - برترين پيامبران و رسولان، و خاتم آنها است و پس از او پيامبرى نخواهد آمد، سلسله نسب آن حضرت با سى واسطه به ابراهيم خليل - عليه السلام - مى‏رسد.

عيسى و بشارت‏هاى او

بشارت عيسى - عليه السلام - به آمدن پيامبر اسلام - صلّى الله عليه و آله - و مهدى - عليه السلام -

روزى حضرت عيسى - عليه السلام - از سرزمين اردن به طرف بيت المقدس مى‏رفت، در مسير راه به همراهان فرمود:

رسالت عيسى (ع) و معجزات

حضرت عيسى - عليه السلام - در سى سالگى رسماً رسالت خود را به مردم اعلام نمود، و هر رسولى براى اثبات پيامبرى و رسالت خود معجزه دارد. عيسى - عليه السلام - به بنى اسرائيل گفت:

ولادت معجزه آساى عيسى (ع)

يكى از پيامبران اولوا العزم و بزرگ، حضرت عيسى - عليه السلام - است كه نام مباركش در قرآن 25 بار به عنوان عيسى، و 13 بار به عنوان مسيح آمده است، واژه عيسى ترجمه عربى كلمه «يشوع» است كه به معنى نجات دهنده مى‏باشد.

پايان عمر يحيى (ع)

شهادت جانسوز يحيى - عليه السلام -

در بيت المقدس پادشاهى هوسباز به نام «هيروديس» (يا هردوش) بود، كه از طرف قياصره روم در آن جا فرمانروايى مى‏كرد، برادرش بهنام دخترى به نام «هيروديا» داشت. پس از آن كه فيلبوس از دنيا رفت، هيروديس با همسر برادرش ازدواج كرد.

ويژگى‏هاى يحيى (ع) و زهد و ارتباط با خدا

قيام يحيى به امور در خردسالى

مدتى بود كه بنى اسرائيل بدون پيامبر و رهبر مانده بودند و همين امر موجب آشوب و بروز بلاهاى بسيارى در ميانشان شده بود، تا آن هنگام كه

يحيى (ع) و پيامبرى او

حضرت يحيى بن زكريا - عليه السلام - يكى از پيامبران بنى اسرائيل است كه نام مباركش پنج بار در قرآن آمده است.

چنان كه قبلاً ذكر شد، حضرت زكريا - عليه السلام - با بانويى به نام ايشاع (يا حنانه) خاله حضرت مريم - عليها السلام - ازدواج كرد. سالها گذشت و هر دو به سن پيرى رسيدند ولى

ولادت يحيى و شهادت زكريا (ع)

دعاى گيراى زكريا - عليه السلام - و اجابت آن، و ولادت يحيى - عليه السلام -

حضرت زكريا - عليه السلام - هميشه اهل دعا و راز و نياز بود، ولى

سرگذشت زكريا (ع) و مريم (س)

يكى از پيامبران حضرت زكريا - عليه السلام - است، كه نام مباركش در قرآن هفت بار در سه سوره آمده است، زكريا بن برخيا - عليه السلام - از پيامبران بنى اسرائيل بود، كه سلسله نسبش به حضرت داود - عليه السلام - مى‏رسد، او رييس راهبان و خدّام بيت المقدس بود و مردم را به شريعت حضرت موسى - عليه السلام - دعوت مى‏كرد.

در قرآن مجيد به صراحت نامى از حضرت خضر - عليه السلام - نيامده، ولى طبق روايات متعدد، منظور از آيه 65 سوره كهف (كه مربوط به داستان موسى و مرد عالم است و قبلاً در زندگى موسى - عليه السلام - ذكر شد) حضرت خضر - عليه السلام - است، كه خداوند او را در آيه مذكور چنين توصيف كرده است:

يكى از پيامبران حضرت عزير - عليه السلام - است كه نام مباركش يك بار در قرآن آمده، آن جا كه در آيه 30 سوره توبه مى‏خوانيم:

«وَ قالَتِ الْيهُودُ عُزَيرٌ ابْنُ اللَّهِ؛ يهود گفتند: عُزَير پسر خدا است.»

يكى ديگر از پيامبران «اَلْيسَع» است كه نامش دوبار در قرآن در رديف پيامبران و نيكان و برجستگان آمده است.[1] تعبير قرآن نشان مى‏دهد كه او از پيامبران بزرگ الهى بود.

نصيحتى عميق از الياس - عليه السلام -

حضرت الياس - عليه السلام - در سير و سياحت خود در صحرا به يكى از سياحان رسيد، و ساعتى با هم همدم شدند. بين الياس و سياح، گفتگوى زير رخ داد:

الياس: آيا ازدواج كرده‏اى؟

از ابن عباس روايت شده: هنگامى كه يوشع بن نون بعد از موسى - عليه السلام - بر سرزمين شام مسلّط شد، آن را بين طوايف سبطى‏ها(ى دوازده‏گانه) تقسيم نمود، يكى از آن گروه‏ها كه الياس - عليه السلام - در ميانشان بود در سرزمين بَعْلُبَك (كه اكنون يكى از شهرهاى لبنان است) سكونت نمودند. خداوند الياس - عليه السلام - را به عنوان پيامبر، براى هدايت مردم بَعْلُبك فرستاد.

يكى از پيامبران مرسل، حضرت الياس است كه نام مباركش در قرآن در دو مورد آمده است، در يك جا به عنوان انسانى شايسته در رديف زكريا و عيسى و يحيى - عليهم السلام - ذكر شده (انعام - 85) و در جاهاى ديگر به عنوان پيامبر مرسل ياد شده است (صافّات، 123).

نقش دانشمند حكيم در نجات قوم از بلاى حتمى

يونس - عليه السلام - به قوم خود گفته بود كه عذاب الهى در روز چهارشنبه نيمه ماه شوّال بعد از طلوع خورشيد نازل مى‏شود، ولى

ترك اولى يونس، و قرار گرفتن او در شكم ماهى

حضرت يونس - عليه السلام - حق داشت كه ناراحت گردد زيرا 33 سال آنها را دعوت كرد، تنها دو نفر به او ايمان آوردند، از اين رو به طور كلّى از آنها نااميد شد و بر ايشان نفرين كرد، و از ميان آنها بيرون آمد كه از عذاب آنها نجات يابد، ولى اگر او در ميان قوم مى‏ماند و باز آنها را دعوت مى‏كرد بهتر بود، چرا كه شايد در همان روزهاى آخر، ايمان مى‏آوردند، ولى يونُس كه كاسه صبرش لبريز شده بود، آن كار بهتر را رها كرد و از ميان قوم بيرون آمد، همين ترك اولى باعث شد كه دچار غضب سخت الهى گرديد.[1]

حضرت يونس - عليه السلام - يكى از پيامبران و رسولان خداست، كه نام مباركش در قرآن چهار بار آمده، و يك سوره قرآن (سوره دهم) به نام او است.

يونس - عليه السلام - از پيامبران بنى اسرائيل است كه بعد از سليمان ظهور كرد، و بعضى او را از نوادگان حضرت ابراهيم - عليه السلام - دانسته‏اند[1]، و به خاطر اين كه در شكم ماهى قرار گرفت، با لقب «ذو النّون» (نون به معنى ماهى است) و «صاحب الحوت» خوانده مى‏شد.

گياه هشدار دهنده مرگ

روايتشده: حضرت سليمان - عليه السلام - در مسجد بيت المقدس گاه به مدت يك سال و گاه دو سال و گاه يك ماه و دو ماه، اعتكاف مى‏نمود، روزه مى‏گرفت و به عبادت و شب زنده‏دارى مى‏پرداخت. در سال آخر عمر، هر روز صبح كنار گياه تازه‏اى كه در صحن مسجد روييده مى‏شد مى‏آمد و نام آن را از همان گياه مى‏پرسيد، و نفع و زيانش را از آن سؤال مى‏كرد، تا اين كه در يكى از صبح‏ها گياه تازه‏اى را ديد، كنارش رفت و پرسيد: «نامت چيست؟» پاسخ داد «خُرنُوب»

براى يك رهبر حق، مسأله عدالت و پارسايى از مهمترين ويژگى‏هايى است كه موجب عدالت گسترى و امنيت و سلامتى جامعه شده، و مردم را از دلبستگى‏هايى كه موجب دورى از خدا پرستى و خالص مى‏گردد حفظ مى‏كند.

حضرت سليمان - عليه السلام - با تمام حشمت و شكوه و قدرت بى‏نظير بر جهان حكومت مى‏كرد. پايتخت او بيت المقدس در شام بود. خداوند نيروهاى عظيم و امكانات بسيار در اختيار او قرار داده بود، تا آن جا كه رعد و برق و جن و انس و همه پرندگان و چرندگان و حيوانات ديگر تحت فرمان او بودند. و او زبان همه آنها را مى‏دانست.

يكى از پيامبران بزرگى كه هم داراى مقام نبوّت بود و هم داراى حكومت بى‏نظير و بسيار وسيع، حضرت سليمان بن داوود - عليه السلام - است كه نام مباركش هفده بار در قرآن آمده است. او با يازده واسطه به حضرت يعقوب - عليه السلام - مى‏رسد و از پيامبران بزرگ بنى اسرائيل مى‏باشد.

حضرت داوود - عليه السلام - صد سال عمر كرد، كه چهل سال آن را بر مردم حكومت و رهبرى نمود. او كنيزى داشت كه وقتى شب فرا مى‏رسيد همه درها را قفل مى‏كرد، و كليدهاى آنها را نزد داوود - عليه السلام - مى‏آورد. شبى مردى را در خانه ديد، پرسيد: چه كسى تو را وارد خانه كرد؟

خلافت و حكومت داوود - عليه السلام - بر روى زمين

از ويژگى‏هاى حضرت داوود - عليه السلام - و پسرش سليمان - عليه السلام - آن است كه خداوند مقام رهبرى و حكومت‏دارى را به آنها داد.

يكى از پيامبران بزرگى كه علاوه بر قدرت معنوى و نبوّت، داراى حكومت ظاهرى وسيع نيز بود، حضرت داود - عليه السلام - است كه نام مباركش شانزده بار در قرآن آمده است.

چنان كه قبلاً گفته شد، پس از رحلت موسى - عليه السلام - بنى اسرائيل به فرماندهى يوشع بن نون وصى موسى - عليه السلام - به جنگ با زور مندان شام و فلسطين پرداختند، تا ارض مقدس و شهرهاى آن را فتح كنند و اين جنگ هم چنان ادامه داشت.